vrijdag 15 september 2017

Wegwerpdozen en -abrikozen.




Ze lijken zo handig
in hun trendy meeneembakje.
 Maar dat plastic staat garant 
 voor onnodig veel wroeging en afval.

Ze ogen zo schattig
in hun miniatuurformaat.
Maar de poepjes die de eerste selectie niet haalden
zijn veelal zuur en slecht verteerbaar.

Ze schijnen voordelig:
zo veel voor zo weinig.
Maar wat moet je die berg steenfruit
als het niet eens je favoriete soort is?

Twaalf uur in de oven is een eeuwigheid, 
maar zo krimpt, samen met hen
ook dat schuldgevoel een beetje.

Ontpit, gespoeld, binnenstebuiten gekeerd en traaggegaard
zijn ze minder fotogeniek dan de winkelversie
maar in combinatie met zoet nog best te vreten.

Als je ze tenminste niet domweg vergeet 
in hun bewaarbakje achterin de kast:


(stank not included)

vrijdag 25 augustus 2017

Een gedroomde steak.

Het is prettig toeven in het Lissabon van tweeduizend veertien. In de Portugese hoofdstad waarvan de naam doet denken aan een vintage snoepje, lijken de straten geplaveid te zijn met weemoed. De flarden fado die zo nu en dan tussen de kleurrijke huizen door zweven, doen daar nog een schepje bovenop. De gladde straatstenen en sporen van het populaire gele trammetje leiden mijn reisgezel en mij langs etalages vol vrolijk ingeblikte sardines, pasteitjes met custardvulling en hoog getailleerde broeken met geperste vouw of ouderwets gebloemde jurken. Stukken waarvan ik me afvraag wie ze nog koopt. Tot we bijna tegen een traag schuifelend mannetje opbotsen, dat in een door de zuiderzon gelooid vel en broek met hoge taille het decor van zijn leven doorkruist.

In een melancholische setting als deze kan het niet anders: het enige etablissement in de buurt dat op een zondagavond na negenen nog eten serveert, oogt als een gesloten café. Dankzij het foldertje uit onze Airbnb weten wij beter. Na een druk op de deurbel verschijnt een gerimpelde ober met rood hesje en geperste vouw in de broek. Hij laat ons met de nodige egards binnen. We worden stante pede figuranten in een filmisch plaatje. Via enkele trapjes belanden we aan een van de tafeltjes met rode lampjes en zeteltjes in fluweel. De houten wanden aan weerskanten stellen behalve kitscherige portretten ook de geschiedenis van het restaurant tentoon. Naast de retro cocktailbar iets verderop hangt een klapdeurtje dat non-stop gelijk geklede obers uitspuwt waarvan de gemiddelde leeftijd boven de vijftig ligt. Ze hebben de ene hand op de rug en in de andere dragen ze schalen rond met steak en friet.

Want dat zouden we door al dat rondkijken bijna vergeten: dit is sinds 1982 het toneel voor de beste sirloin steak en filet mignon van Lissabon. En ik, die drie jaar geleden de gelegenheidsvegetariër uithing op verkeerde momenten, ben zo onnozel om een salade te bestellen. Dankzij het op de tong smeltende proevertje van mijn tafelgenoot krijg ik daar instant spijt van. Aan het plafond zwieren er ventilatoren en opeens merken we dat enkele klanten rondom ons zijn gaan roken. Met een beetje fantasie zien we iets verderop Don Draper en Roger Sterling in een geanimeerd gesprek verwikkeld tijdens hun lunchpauze in Mad Men. Is dit een droom of is dit werkelijkheid? Het lynchiaanse rood en de absurde perikelen in de zaal missen hun effect niet. Ook Special Agent Dale Cooper had dit ‘damn good food’ gevonden.

Drie jaar later heeft Café de São Bento een Instagram-account en een hip broertje in een overdekte markt elders in de stad. Op de website staat te lezen dat het een ‘non smoking restaurant’ is geworden. De ventilatoren dienen nu wellicht om het zweet van de horden toeristen te neutraliseren. Toch loont het beslist nog de moeite om uit te wijken naar de deurbel van nummer 212 in Rua de São Bento. Al was het maar voor de in uniformpjes gehesen obers, de roodfluwelen zetels en de Twin Peaks-ervaring. En voor de steak. Die is vast nog steeds zo lekker dat hij saladevreters kan bekeren.

Café de São Bento, Rua de São Bento 212, Lissabon, Portugal

Verschenen in De Standaard DS2 op 1 augustus 2017 in de zomerreeks 

zondag 9 april 2017

Het mooie woorden alfabet.



Omwille van 
het klankenspel 
de poëzie 
curiositeit
associatie
betekenis

of gewoon omdat ze zo grappig zijn. 

'Het mooie woorden alfabet' is 
een bloemlezing 
van 310 parels
om te onthouden
en veel vaker te gebruiken. 

In handig zakformaat, om stiltes te doorbreken 
en een blijvende indruk te maken op je gesprekspartner. 



Deze zine kwam tot stand ter gelegenheid van Zine Happening III

WIN EEN EXEMPLAAR
door te reageren met je lievelingswoord.
Mijn onschuldige hand zal een gelukkige uit de inzendingen plukken.

zondag 12 maart 2017

Bye bye bib.

                       

         







                   
    


Voor een lettervreter met te weinig plaats en budget voor een privécollectie is de bibliotheek het beste alternatief. De romance begint vaak rond leesniveau twee, in een lokaal achterafzaaltje of voormalig gemeentehuis, waar het vorstenpaar en Jezus aan zijn kruis minzaam toekijken op rekken vol bestofte kaften. Die eerste kennismaking met het uitleensysteem is een beslissend moment. Veel hangt af van details die het verschil maken tussen actief of passief lid. Van de bibliothecaris, bij voorkeur een figuur die zo weggelopen lijkt uit een avonturenverhaal. Van hoe stil je er werkelijk moet zijn. Van hoeveel strips er, los van boeken, nog mee mogen. Van stoere school-, zwem-, of muzieklesvriendjes die er in gezinsverband ook nog snel een stop maken na de zaterdagse activiteit. Graag lezen is mooi meegenomen. Dat soms stukgelezen pagina's vol platgedrukte neuskeutels, bloedvlekken en potloodkrabbels je niet afschrikken, ook. En dat uitleentermijnen gerespecteerd worden. Boetes of  een entreeverbod verhogen de drempel.

Jaren verstrijken vol verplichte nummertjes als boekverslagen, spreekbeurten, kinder- en jeugdjuryselecties, voordrachttaken, leeslijsten. En ook afleidingsmanoeuvres in de vorm van geschenkboeken of de vintage collectie van 'Baby-Sitters Club', 'De vijf' en 'De olijke tweeling' op zolder. Om nog maar te zwijgen van internet, huiswerk, televisie, buitenschoolse activiteiten, puberaal gepieker, telefonie, Snake, fuiven en bekomen van fuiven. De bibliotheek verdwijnt uit de hitlijst van interesses. Maar dan komt het volwassen leven en een soort evenwicht in de dingen. Eindelijk tijd voor zelfgekozen hobby's. Goodreads wordt ontdekt, met jaarlijks opgelegde uitdagingen en persoonlijke records (69 stuks in 2013). Op het hoogtepunt zijn wel vijf bibliotheken leverancier van verse stapels nachtkastvoer. Al gaat ook die fase voorbij. Een domicilie in een stad staat gelijk aan andere verlokkingen. De leeswoede evolueert tot een minder dwingende gewoonte, de torenhoge stapel wordt een haalbare selectie.

Ook bibliotheekbezoeken verminderen in frequentie en vier lidkaarten verdwijnen in een rommelkast. Het helpt dat er in het overblijvende filiaal twee maanden zijn om ontleningen te doorworstelen. Dat het aanbod gigantisch is en multimedia gratis. Wat ook helpt is de omkadering. De imposante inkomhal alleen al, een voormalige tentoonstellingsruimte voor huishoudtoestellen, spreekt tot de verbeelding. Marmeren vloeren, aan weerszijden zicht op zuilengaanderijen en een sterrenstelsel als plafond. Iets verderop gaat het tussen een doorkijklift of traphal met Joy Division-vloer. Elk verdiep herbergt een halve plantentuin en meubelen die in eigen huis niet hadden misstaan. Lang zoeken naar een boek of moeten wachten op het magazijnkarretje is geen straf.

Het fifties gebouw met roze en aluminium accenten werd dit weekend officieel ingeruild voor een bibliotheek van de toekomst. Zelfs de lenerskaart is nieuw. Vooruitstrevende architecten zijn er wild van, ik zocht tevergeefs naar planten en zag alleen maar sterren na mijn val op de belevingstrap. Ooit treedt de gewenning op. Boeken genoeg om tot die tijd in weg te vluchten. Met of zonder geplette neuskeutels.