HET HAASTIGE OORDEEL.

(de afdeling recensies, een snelklaarshow)

* voor de moeite
** op suffe dagen het bekijken waard
*** knaller
**** oerknaller

PRENT
Body Heat (1981) ***
Deze scène alleen al zorgt voor klamme handen en een zweetsnor in je luie zetel, het beeld (jaren tachtig flou), de monotone keyboardklanken en de welbedachte plotzwengelling zorgen voor zowel leedvermaak als vlotte spanningsmomenten. Kathleen Turners hoge rokkenplits en diepe décolletés zijn bovendien niet onaardig om te zien.
Tiny Furniture (2012) ***
Ashlynn: Good to see you too. You look so pretty.
Aura: Oh, are you serious? I feel like this outfit just screams like "I've been in Ohio for four years, take me back to your gross apartment and have sex with me?"
Te zien aan haar cast heeft Lena Dunham genoeg vrienden. En met haar moeder en zus klikt het ook al goed. Mocht ze zich toch eenzaam en alleen op de wereld voelen, kan ze steeds vrijblijvend solliciteren naar een functie als mijn BFF. Met karaktertrekken als oprecht, eerlijk, grappig en complexloos maakt ze namelijk veel kans. Voorlopig bewonder ik haar hersenkronkels vanop afstand en ben ik grote fan, van Girls en vanaf nu ook van het verademend eenvoudige Tiny Furniture. Groot worden voor zelfbewuste dummies.
Million Dollar Baby (2004) *
Een stevig overroepen Oscarfilm, al snap ik het gouden beeldje voor Hilary Swank ergens wel. Edoch: rijk aan dooddoeners, sputterende dialogen en ook voor de kijker een tergend traag einde. En nog steeds snap ik geen jota van boksen.
Snow White and the Huntsman (2012) *
Het was in een opwelling en de context (hoosbuien en geen veilig schuiloord in de buurt) moet worden meegegeven ter explicatie van het feit dat ik willens nillens een filmzaal invluchtte waar popcorngeur, chipszakgeritsel en crimineel dure zitplaatsen de setting creëren. Deze film was dus een rampscenario, en dat had het ook, vol vreemde scèneovergangen en dito verhaallijnen. De enige zaken die me deden blijven zitten waren, behalve de regen, opperbitch Charlize Theron en oogopslagpro Kirsten Stewart. De laatste (gossip!) deed het met de regisseur, werd recentelijk aan de deur gezet door de Robert en heeft een schoon kurkeltje (vertaling: hierzo).
Clueless (1995) **
Zo'n gladde, vermakelijke zaterdagavondfilm die vraagt om een zakje chips met een cola. De jaren negentig zijn altijd grappig, Alicia Silverstone hier al helemaal.
Don't Say a Word (2001) *
Vroeger was ik zo'n mietje dat twee weken na The Sixth Sense nog steeds niet alleen in het donker de trap op durfde. Afgezaagde ledematen of rondspetterend bloed: tot daar aan toe, maar van alles wat te maken had met de dood of het hiernamaals kreeg ik de bibber in mijn knieën. De stevig overshminkte Brittany Murphy was in de trailer een gegronde reden om de film (en slapeloze nachten) te vermijden, maar nu, tien jaar later, snap ik niet waar ik me destijds druk heb over gemaakt (net als bij The Sixth Sense, overigens). 'Slap' is hier het meest toepasselijke adjectief. Wellicht ben ik na The Killing en The Bridge immuun geworden voor pathetisch Hollywooddrama. Of gewoon voor slechte films.
La Délicatesse (2011) **
Nogal flets verhaaltje vol clichématige en soms vergezochte insteken, al bij al goedgemaakt door de hartverwarmend sullige Markus en de goede garderobes en het feit dat het over de liefde gaat in (tja...) Parijs. Audrey Tautou staat te mager (zou mijn oma zeggen) en de secretaresse van de baas is een regelrechte kwinkslag naar Joan Holloway.
Igby Goes Down (2002) ***
Dat Macaulay Culkin (Home Alone) een broer had, wist ik pas toen ik deze zag. Een arthouse-movie noemen ze 't, waarin Igby/Kieran een lastige etter representeert, maar aan het eind gewoon een doodnormaal jongetje op zoek naar wat liefde en erkenning blijkt te zijn. Snedige dialogen maken het af.
Moonrise Kingdom (2012) ***
Lang leve de naïviteit, de kalverliefde en ook wel een beetje de naarstige padvinders van deze wereld! Normalerwijze zijn strak geregisseerde films met flat characters en weinig ruimte voor eigen interpretaties niet mijn lievelings-, maar Wes Anderson mag meer dan alle anderen. Also: hail to Suzy Bishop en blauwgeverfde oogleden (let ook op haar allerschattigste siblings).
On the Road (2012) ***
Als ik aan halve sterren had gedaan, was deze een tweeënhalfke geweest. De trailer zag er dan wel veelbelovend uit, diep in mijn hart wist ik maar al te goed dat het boek (de jachtigheid zelve) quasi onverfilmbaar was en ik me met een een brave interpretatie zou moeten contenteren. Zo geschiedde. Bitter weinig blijft me bij, alleen wat vage herinneringen aan landschapjes, veel sigaretten, drank en vreemde pillen, seks waarvan Kerouac zich kotsend omdraait in zijn graf. En de zintuigprikkelende Garrett Hedlund, die vooral.
Et Dieu...créa la femme (1956) ***
Behalve vestimentair is deze worp van Roger Vadim (echtgenoot van Brigitteken ten tijde van de opnames - roddelroddel) ook thematisch en filmisch très intéressant. De sekspoes van dienst wiegt haar heupen er bijna af en is met haar blik vol tristesse en de drang graag gezien en gelukkig te worden, simultaan overtuigend en benijdenswaardig.
Das Weisse Band (2009) ****
Niet alles hoeft logisch of gesnapt. Op tijd en stond een filmpje dat pointes en inzichten niet zomaar op een dienblaadje aanreikt, maar je daarentegen dooreenschudt en met een niet-begrijpend, wrang gevoel achterlaat: bitte sehr! Michael Haneke schept een ode aan een verloren onschuld en jeugd in een verkilde zwart-witvoorstelling van een Duits dorpje en haar inwoners ten tijde van 1913. Kijk en laat u bezwangeren van verwarring, angst en ontroering. Drie voor de prijs van een.
Intouchables (2011) ****
Soms, heel soms, is een hype volledig verdiend. Als je verscheidene malen dubbel ligt en ontroerd wordt door a-typische taferelen, dialogen en vioolloze aanzwellingen, dan verdient een film wel al eens een ster of vier. En tenzij u een cynisch gezwel hebt zitten in het limbische systeem der hersenen, is terzelfdertijd lachen en huilen een logische nevenwerking bij het zien van deze prent. Waarlijk, ontroerend!
Bright Star (2009) **
Schoon, schoon en allesverterend, al ligt het er soms vingerdik op (Die vlindertjes! Die The Piano-achtige verstilde beelden! Die smachtende blikken!). Edoch, Keats vraagt om een zekere zoetsappigheid, en when in need is dit de ideale katalysator voor het uitblèten der oogbollen. A thing of beauty is a joy forever. Een gekostumeerd liefdesdrama eentje voor een zacht kabbelende zondag.
Vivre sa vie (1962) ****
Geslaagd Godard'ke: in twaalf hoofdstukken (zeg maar flarden) wordt het haperende leven van de wonderschone Nana Kleinfrankenheim verteld. Dat kind rookt en neukt zich te pletter en al de mannen in de film zijn vlakke personages die denken met hun <tuut>. Aan het einde zeg je gegarandeerd: 'Mo!'
Copycat (1996) **
Nineties en alleen al daarom om van te smullen. Sigourney Weaver draagt lange, zijden gewaden en geen bh en doet pathetisch maar dat gaat haar goed af. Er zit dan ook een seriemoordenaar op haar blote hielen, gelukkig krijgt ze hulp van Holly Hunter (met sappig southern accent) en van haar eigen ervaring in den business.
Harold & Maude (1971) ****
Zonder Miss Fantastique Gerlin was ik hier nooit op gestoten. Eeuwige dank valt haar te beurt; deze film is namelijk ge-weldig. De sfeer, het thema, het duo Harold - Maude, de fotografie tot zelfs de ietwat zeemzoeterige muziek van Cat Stevens: alles klopt en is hartverwarmend schoon.
(500) Days of Summer (2009) **
Luchtig liefdesverhaaltje met een keerzijde: uw weemoed neemt een ongemeen hoge vlucht. Al heb ik eigenlijk een hekel aan het overdreven poppetjesachtige van Zooey Deschanel, in dit spektakel valt er nog net mee te leven. Het oog voor prettige details en goede achtergrondmuziek maakt veel goed. Joseph Gordon-Levitt zou je trouwens zo in een doosje willen stoppen om hem af en toe te aaien. Als hij even adorable is als zijn personage, tenminste. Hoort trouwens een geinig filmpje bij.
Shutter Island (2010) **
Het is dan toch nog goed gekomen met onze Leo (nadat hij als Jack zo dom was om niet op de plank van opperseut Rose te kruipen). Shutter Island is zo'n prent die je slechts een keertje kunt bekijken, aangezien de plot ontzettend belangrijk is voor het welslagen van het geheel. Sterke wending, dat wel, eentje in het genre van A Beautiful Mind (met al die cijferkes en slimheid, remember?) en met een Hollywoodiaans  aangedikte duistere setting met van die typische lege gangen waar elke moment een schim uit het niets kan springen en druppende kranen en dreigende muziek. Soms is er niets mis met lekker vettig commercieel.
The Departed (2006) *
Een typische jongensfilm met bloed en vechten en maffia en den eenen (DiCaprio: 't was 'de week van Leonardo') tegen den anderen (Damon) en een stoere vrouw met een fitnessabonnement (en lelijk!: ocharme die twee mannekes) en een keigemene opdrachtgever en veel stoerdoenerij en kogels die onze held niet raken en abnormaal mottige sterfscènes en iedereen dood op 't einde. Bah.
Bonjour Tristesse (1958) ***
Behoorlijk kwalitatief verfilmingetje van het gelijknamige boek (over de pijn van het zijn) van de vroegrijpe Françoise Sagan. Schoon beeld (in Instagramtinten), jaloersmakende garderobe en vlotte dialogen. Eigenlijk telt dit oordeel slechts voor deel I: mijn dvd'tje bleef namelijk halfweg hangen. To be continued.
Let the right one in / Låt den rätte komma in (2008) ***
Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar deze Zweedse horrorprent is pure poëzie. Zowel beelden als verhaal getuigen van een bijzonder hoog niveau aan zeggingskracht en magie. Het twaalfjarige vampierenmeisje is zelfs schattig in haar gruwelijkheid. En, pluspunt: je durft nadien nog alleen naar bed. Ja zelfs als het pikkedonker is. Bijzonder grote aanrader.
Paris (2008, Juliette Binoche, Romain Duris, Mélanie Laurent) ***
Een collage aan personages en rode draden van liefde à la het verschrikkelijke Zot van A, maar Frans en dus beter. Als u een beetje warm wordt van al die liefde en na de film opgescheept zit met een onbedwingbare goesting om naar Parijs te trekken, is dat volkomen normaal. Denk ik. Hoop ik.
La Belle Personne (2008, Louis Garrel, Léa Seydoux) ***
Mn zkt vrw. Vrw wl nt. Onmogelijke liefdes, het is me wat. Maar ons Junie'tje maakt het wel heel erg bont. Zo bont, dat er dooien vallen. En 't had nochtans zo schoon en zo simpel kunnen zijn. Hartverscheurende prent voor melancholisch aangelegde zieltjes. 
Love, and Other Drugs (2010, Jake Gyllenhaal, Anne Hathaway) **
Typisch Hollywood, maar dankzij het opvallende bloot toch net weer niet. Behoorlijk gladjes en alweer een verhaal-met-moraal, maar zelfs de anders zo irriterend aanwezige Hathaway doet haar best dat deze keer niet te zijn. Ideaal in een emobui.
Terms of Endearment (1983, Shirley MacLaine, Debra Winger, Jack Nicholson) **
Vlotte dialogen en snel voorbijswingende scènes maken deze klassieker tot een ideale zondagnamiddagfilm. Balanceert soms op het randje van de tearjerker, al bij al prettige prent.
Jules et Jim (1962, Jeanne Moreau) ***
Snel voorbij flitsend avant-gardepareltje van François Truffaut met een hartveroverende Jeanne Moreau. Een interessante driehoeksverhouding en een zotte trees zorgen voor een bizar kronkelend verhaal met tragische afloop. Let vooral op de geinige overdubbing.
Drive (2011, Ryan Gosling Carey Mulligan) ***
Gestileerde autofilm, hoewel er weinig piepende banden aan te pas komen. Kruipt onder je vel, ja ook dankzij de nogal akelige score die als chorè fungeert. Gosling is de naar liefde hunkerende loner van dienst, al zijn heldendaden staan in functie van l'amore. Hier en daar vliegt er een spatje bloed voorbij, maar het blijft allemaal bijzonder esthetisch verantwoord.
Last Night (2011, Keira Knightley, Eva Mendes) **
Interessante, trage film over een relatie waarvan je noch aan het begin, noch aan het einde weet of hij blijft voortduren. Voer voor analyse of diepgaande gesprekken achteraf.
Melancholia (2011, Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg, Kiefer Sutherland) ***
Es Fee (sf) is normaal niet mijn kopje thee, maar Von Trier maakt er iets waanzinnig interessants van. Knappe vondst om psyche en natuur met elkaar te verbinden, Dunst is overtuigend als depressieve teut (gossip!: dat was ze destijds blijkbaar ook).
Midnight in Paris (2011, Owen Wilson, Rachel McAdams, Marillon Cotillard) ***
Vlotte (!), luchtige Allenfilm, met la capitale de l'amour als protagonist. Zelfs Wilson is draaglijk. Indien u in gezelschap kijkt, wordt het een amusant spelletje 'herken de historische figuur'.
Somewhere (Elle Fanning) *
Slecht uitgewerkte karakters, scènes zouden even goed kunnen dienen als foto's. Kabbelt vooruit, zelfs Coppolas strakke score (gearrangeerd door manlief) redt het boeltje niet. Enige pluspunt is misschien Fannings aaibaarheidsfactor, vandaar het sterretje.
All good things (2010, Ryan Gosling, Kirsten Dunst) *
Deel een is gigantisch interessant, bijna spannend, maar vanaf het ogenblik dat mevrouw Dunst van het toneel verdwijnt wordt het saaie, ongeloofwaardige koek. Ook nooit van theatrale verouderingsprocessen gehouden, in het geval van ouwe Gosling deed het zelfs even pijn aan het hartje.
Going The Distance (Justin Long, Drew Barrymore) *
Platte romkom met van die vieze jongensmopjes, al was de geluiddoorlatende muur en de dj'ende kamergenoot een goeie vondst. Blijft enkel overeind door de overtuigende match Long - Barrymore, al was dat blijkbaar niet zo moeilijk te spelen (gossip!: destijds in het echt ook partners in love).